منو باش كه نفهميدم تو بي ذوقي بي احساسي دروغ بود اينكه تو هم محو گل ياسي

من ديونه رو باش كه شكستم با شكست تو تو چه مردابي افتادم با دو دست تو

من ديونه رو باش واسه تو گريه مي كردم تو رو باشنفهميدي تو شعرم گم شده دردم

من ديونه رو باش به پاي چشم تو سوختم ولي بعديه كم بازي تو با من بد شدي كم كم

من ديونه رو باش كه واسه عهدت قسم خوردم باهات موندم،باهات ساختم،واست سوختم،واست مردم

من ديونه رو باش كه به اخماي تو خنديدم همش يه گل تو باخچم بود اونم اخر واست چيدم

من ديونه رو باش كه به خوبيم عادتت دادم شكستي قلبمو اما نديدي رنگ فريادم

من ديونه رو باش كه واست روزا مو سوزوندم خوشي رو تو خودم كشتم ولي با چشم تو موندم

من ديونه رو باش كه مي كشيدم نلز چشاتو چقدر تلخه بدون تو،چقدر سخته برام با تو

من ديونه رو باش كه خيال كردم تو مجنوني تو حتي اسم مجنونم،نه اوردي نه مي دوني

من ديونه رو باش كه قد دنيا دوست دارم نه اما من دوست داشتمحالا از تو بيزارم

من ديونه رو باش كه واست خوندم چه قدر ساده تو حرف عاشقونم رو شنيدي،حاضر اماده

من ديونه رو باش كه نشستم منتظر،رسوا زدي تو زير قولا تو،گذاشتي باز منو تنها

منو باش كه نفهميدممنو ديگه نمي خواستي چه قدر ديونه اي راستي،چه قدر ديونه ام راستي

منو باشكه با يه آهنگ مي خواستم مهربونتر شمزدي تير و توي ذوقم نداشتي حوصله بازم

من ديونه رو باش كه تو رو عاشق حساب كردم چه قدر ديونه تر چون باز،تو رو اينجا خطاب كردم 

               جهنم مي رم اما نه،كنار تو نمي مونم اينم نامه اي ابري، به امضاي يه ديونه

                                      فقط بيچاره اون كس كه يه عمر با تو مي مونه